Oyun saati bitmedi.

1995’te Woody’nin en büyük korkusu, Andy’nin yatağındaki yerini parlak bir uzay korucusuna kaptırmaktı. Otuz bir yıl sonra rakip artık bir oyuncak değil: kurbağa kılıflı, konuşan, her şeyi bilen bir tablet. Toy Story 5, seriyi başlatan o ilk soruyu — “Ya artık beni istemezse?” — bu kez ekran çağının diliyle yeniden soruyor.

Şerif yıldızı artık Jessie’de

Toy Story 4’ün sonunda Woody’nin Bo Peep’le yola çıkmasının ardından Bonnie’nin odasındaki liderlik Jessie’ye geçmiş. Filmin en akıllıca kararı da bu: Woody’yi zorla merkeze geri çekmek yerine hikâyeyi Jessie’nin omuzlarına yüklemek. Joan Cusack, karakterin seri boyunca taşıdığı terk edilme korkusunu bu kez neredeyse ebeveynce bir kaygıya dönüştürüyor. Jessie hem Bonnie’yi bir cihaza kaptırmaktan korkuyor hem de onun gerçek bir arkadaş edinmesini istiyor.

Sekiz yaşındaki Bonnie’nin hayatına giren Lilypad (Greta Lee) ise klasik bir kötü değil. Stanton tableti bir düşman gibi değil, iyi niyetle yanlış şeyler yapan yeni bir oyun arkadaşı gibi kuruyor. Bonnie’ye arkadaş bulmaya çalışırken onu sosyal medyanın ve grup sohbetlerinin acımasız dünyasına iten de tam olarak bu iyi niyet.

Biz bakmazken cihazlar ne yapıyor?

Serinin temel fikri — eşyaların biz bakmazken canlandığı — burada yepyeni bir paranoyaya bağlanıyor. Film bu soruyu ilk yarısında cesurca kurcalıyor: ekran bağımlılığını, akran baskısını ve çevrim içi zorbalığı, çocuk seyircinin anlayabileceği, yetişkinin ise yüzünü buruşturacağı kadar net gösteriyor.

İkinci yarıda ton yumuşuyor. Film, cihazların da eskiyip unutulabileceğini ve oyuncaklarla teknolojinin bir arada var olabileceğini söyleyen uzlaşmacı bir finale doğru ilerliyor. Pixar’dan beklenen teselli bu; ama ilk yarının iddiasının sonuna kadar taşınmadığını da söylemek gerek.

Serinin en komik filmi mi?

Olabilir. Conan O’Brien’ın seslendirdiği tuvalet eğitimi oyuncağı Smarty Pants filmin kahkaha makinesi; esprilerinin bir kısmı sınırda dolaşıyor ama zamanlaması kusursuz. Craig Robinson’ın neşeli GPS su aygırı Atlas ve Shelby Rabara’nın yerinde duramayan fotoğraf makinesi Snappy ile birlikte, unutulmuş cihazlardan oluşan bu yeni çete filmin en taze tarafı.

Açılış sahnesi ise başlı başına bir kısa film: Kargo gemisinden ıssız bir adaya düşen, demo modunda takılı kalmış bir grup yüksek teknoloji Buzz Lightyear, Kuzey Yıldızı’nı izleyerek “Yıldız Komutanlığı”na dönmeye çalışıyor. Stanton’ın WALL·E’den tanıdığımız sözsüz görsel mizah ustalığı tam burada parlıyor.

Fazla dolu bir oyuncak kutusu

Filmin en büyük sorunu da bu zenginlik. Yeni karakterler çoğaldıkça Rex, Hamm, Slinky ve Bay Patates Kafa gibi eski dostlar fondaki dekora dönüşüyor; Woody ile Buzz’ın yan hikâyesi de zaman zaman ana olay örgüsünün temposunu bölüyor. Tesadüflerle ilerleyen kurgu cabası.

Yine de Jessie’nin ilk sahibi Emily’nin eski çiftlik evine dönüşü, serinin en dokunaklı anlarından bazılarını barındırıyor. Mendilinizi yanınıza alın.

Teknik olarak bir sıçrama

Pixar’ın yeni render motoru RenderMan XPU’yu ilk kez bir uzun metrajda kullandığı film, görsel olarak serinin zirvesi. Yeni karakter Blaze’in sıkı kıvırcık saçları gibi ayrıntılar, stüdyonun teknolojiyi çeşitlilik için de kullandığını gösteriyor. Randy Newman’ın müziği ise bildik sıcaklığıyla her şeyi bir arada tutuyor.